Monday, October 1, 2012

വിശപ്പ്



''ഒട്ടിയ വയറിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഞാന്‍,
നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങളാല് തളര്ന്നുറങ്ങുംമ്പഴും
കീറപായയില്‍ കണ്ണീരില്‍ കുതിര്‍ന്നോരാ
തലയിണയില്‍ മുഖം ചേര്‍ത്ത് ഏങ്ങി കരയുമ്പഴും.

രാത്രിയുടെ ഏതോ വിദൂര യാമങ്ങളില്‍
കുളിരിന്‍റെ ഇളം തെന്നല്‍ ആര്‍ത്തിരച്ചെത്തുമ്പോള്‍
അറിയാതെന്‍ ദേഹിയും മഴവില്ലിന്‍ രൂപത്തില്‍
വര്‍ണ ചിത്രങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കുന്നതും.

വിശപ്പിന്‍റെ ക്രൂരമാം കഠോര ഹസ്തങ്ങള്‍
എന്‍ ഉദരത്തെ കാര്‍ന്നു തിന്നുംമ്പഴും
അറിയാതെ നിറയുമെന്‍ കണ്ണുനീര്‍ തുള്ളികള്‍
കൈവിരല്‍ തുമ്പിനാല്‍ തുടച്ചു മാറ്റുമ്പഴും .
അറിയാതെ അറിയുന്നു വിശപ്പിന്‍റെ തീവ്രത.

എന്തിനു നഷ്ട ദു;ഖങ്ങള്‍ തന്നു നീ
കഷ്ടത്തില്‍ ആക്കുന്ന ഈ ദിനങ്ങളും
പൊട്ടിയ വീണ കമ്പിയില്‍ നിന്നുള്ള
ശ്രുതി ചെരാത്തോരാ സ്വര വര്‍ണങ്ങളും .

പ്രകൃതി തന്‍ വികൃതികള്‍ നിറയുമീ
ജീവിതം ശ്രുതി ചേര്‍ത്ത് പാടുവാന്‍
കൊതിയോടെ കഴിയുന്നു ഞാന്‍
ഈ യാമ വീഥിയില്‍ ഏകനായ്.

നാളത്തെ പുലരിയെ വാരിപ്പുണരാന്‍
ഇന്നീ രാവില്‍ തളര്‍ന്നുറങ്ങുന്നു ഞാന്‍ .
അണയുമൊരു പൊന്‍പുലരി എന്‍ ജീവിതത്തിലും
എന്നുള്ള വെര്‍ധാ മോഗത്താല്‍
പൊരിയുന്ന വയറിനെ കൈകളാല്‍ ചേര്‍ത്ത മര്‍ത്തി,

കൊതിച്ചു പോയി ഞാന്‍  ഒരു ദിന മെങ്കിലും
വയര് നിറച്ചോന്നുണ്ടുറങ്ങണം
ജീവനെന്‍  ദേഹിയെ വെടിയും മുന്പോരുനാള്‍‍
അതുമാത്രമാണെന്‍‍  ദുരാഗ്രഹം .


ആസിഫ്‌  വയനാട്‌